Kerstmis 2018

hannekes blog klein

Een terugkeer naar het licht
Wat is Kerstmis? Voor elk mens heeft Kerstmis een eigen betekenis.

Zo vieren Christenen de geboorte van Jezus, de Verlosser. Als ik de reclame moet geloven komen er kleine kaboutertjes cadeautjes brengen en versieren ze het huis. Ook zie ik op de televisie, dat je vooral veel moet eten. En het moet vooral gezellig zijn. Charles Dickens laat in zijn boek Christmas Carols de personage Scrooge zeggen: dat Christmas; “Bah, Humbug!’’, is. Oftewel onzin. En de oude man blijft op Kerstavond hard doorwerken in zijn koude kantoor en gaat daarna eenzaam en alleen naar huis.

Alhoewel overwinnen, dan lijkt het alsof als je maar hard vecht, je beter wordt. Maar zo zit het niet.

Wat denk ik zelf over Kerstmis? Ik ervaar het als een terugkeer naar het licht. De dagen worden per dag een minuut langer en de lente sluipt langzamerhand nabij. Een teken van hoop. 2016 en 2017 staat voor mij in het teken van het overwinnen van borstkanker. Alhoewel overwinnen, dan lijkt het alsof als je maar hard vecht, je beter wordt. Maar zo zit het niet. Zo verliezen elk jaar toch een aantal dappere strijders het gevecht tegen (borst)kanker. En dan denk ik aan mijn grote voorbeeld, Lucy, een hele lieve moeder-vriendin.

Nu keer ik even weer terug naar Kerstmis 2016. Eerste Kerstdag, ik trek mijn fuchsia roze jurk aan. Een jurk die ik vele jaren daarvoor te klein had gekocht in London. Nu kan ik het eindelijk aan. Één van de voordelen van de chemokuur, waar ik midden in zit. Na het eten kruip ik moe en ziek, met een beren pyjama aan, in mijn bed.

En eerlijk gezegd, ben ik bang, hoe zal mijn toekomst eruit zien?

Nu, een jaar later, durf ik voorzichtig te zeggen dat mijn gezondheid aan het terugkeren is. Ik voel dankbaarheid. Dankbaar dat ik een kans krijg om verder te gaan. Maar ook dankbaarheid naar de dokters en verpleegkundigen, die met hun kennis en wijsheid, elke dag klaar staan voor hun patiënten en hun uiterste beste doen om ons allen een toekomst te geven. Dat vergt moed, of in het Engels,’ Courage’.

Courage om elke dag een patiënt, met een glimlach tegemoet te treden en ze in figuurlijke zin bij de hand te nemen en te zeggen;” We gaan samen op reis zonder te weten wat de bestemming zal zijn”. Courage is nodig om onderzoek te doen en naar wegen van genezing te zoeken. Familieleden en vrienden hebben Courage nodig om hun zieke geliefde tegemoet te kunnen treden en te zeggen; ‘’ik sta naast je”. Nu glimlach ik even;’’ wij, vrouwen en mannen die( borst)kanker hebben/ hadden zijn zeer Courageous/moedig!’’.

Dat vergt moed, of in het Engels,’ Courage'.

Mijn dankbaarheid dat ik een toekomst heb, inspireert mij en het hele 16-koppige Courage team, om de Run With Courage te organiseren voor mannen en vrouwen met inflammatoire borstkanker. De toekomst van deze patiënten is lang niet zo zeker als patiënten zoals ik met de reguliere huis- tuin- en keuken borstkanker. Met het geld wat we als Run With Courage team gaan inzamelen, willen we het belangrijke onderzoek in het UMCG van oncoloog-internist Carolien Schröder, naar inflammatoire borstkanker, ondersteunen.

Deze blog begon, met een kleine beschouwing op Kerstmis. Kerstmis 2017 is voor mij een tijd waarin ik besef dat ik het geluk heb om vooruit te kijken naar het licht. Het licht keert terug. Dus Kerstmis dit jaar is geen:’’ Bah, Humbug!’.

Courageous groet,
Hanneke Gibcus Namens het gehele 16-koppige Courage team