hannekes blog kleinElk mens reageert anders op de diagnose kanker. Mijn eerste gedachte is;’’ ach mijn arme oude Pa en Ma, dat ze dit nog moeten meemaken’’. Het volgende moment ga ik over op overlevingsmodus. 

Ik reageer zakelijk en wil de behandelkamer uit. Alleen zijn met mijn gedachten;”ga ik dood. Zie ik mijn nichtjes opgroeien’’. En ik wil gelijk een herinneringsboek voor ze maken.

De eerste vraag die mensen mij altijd stellen is;” ben je niet boos? Denk je niet waarom ik?’’  Mijn antwoord. ‘’Boosheid, nee. En ik stel dan als tegenvraag: waarom ik niet en een ander wel. Ik ben gewoon Hanneke, een mens en iedereen kan het krijgen. Dus ik ook”.

De diagnose maakt wel angstig.

Mensen die mij goed kennen, weten dat ik goed kan huilen. Maar om mijn kanker heb ik tijdens de behandelperiode niet kunnen huilen. Wel dacht ik; "wat een pech!". Bijna een jaar na de behandeling, komen er wel tranen los. Tranen omdat ik mijn weg weer moet vinden in het leven. En keuzes ga maken waarbij ik niet voor de makkelijke weg kies. De diagnose kanker maakt wel angstig. Deze angst blijft de hele behandelperiode bij me. Elke keer dat er een onderzoek is, denk ik; "oei, als er maar geen enge uitslagen komen”.

En een aantal keren trekken de artsen aan de alarmbel omdat ze iets op een foto zien of mijn bloedwaarden niet goed zijn. Dat waren de zwaarste dagen van mijn ziekteperiode. Aan de andere kant probeer ik dan tegelijkertijd de mensen om mijn heen gerust te stellen door te zeggen dat alles goed komt. Alleen mijn naasten weten en zien hoe bang ik ben. U vraagt zich af of ik nog steeds bang ben. Nee, helemaal niet. Doordat ik  nu rustig kan kijken naar de feiten, zoals die nu op tafel liggen, weet ik dat mijn prognose goed lijkt. Maar zoals oncoloog-internist Carolien Schröder zegt:"je kunt het altijd weer terug krijgen". 

Gooi overbodige ballast overboord.

Het besef dat de kanker weer terug kan komen maakt dat ik bewuste keuzes wil maken over bijvoorbeeld, wie en wat past er in mijn leven. Ook stel ik vijfjarenplannen op om niet in oude levenspatronen te verzanden. Kies vooral de dingen die je leuk vindt en gooi overbodige ballast overboord, als dat mogelijk is. Ik leef intensiever, voel meer en dat is een goed gevoel.

De volgende keer schrijf ik over het gevoel eenzaamheid.