hannekes blog kleinAch ja iedereen is wel moe. Dat krijg ik te horen als ik zeg dat ik moe ben. Even door de vermoeidheid heen en dan ben je er wel. Of het glas is half vol in plaats van half leeg. Even een nachtje slapen en het is over.  Opmerkingen waar ik als rustig mens erg boos van word.

Tijdens de bestralingen leer ik mijn grote vriend vermoeidheid kennen. En het is geen leuk typje. In mijn chemoperiode neemt het alleen maar toe. Zoals u weet beschrijf ik mijn chemoblog dat ik in die periode leef als een topsporter. Schaatsers zoals Sven Kramer, vertellen in interviews dat ze eten, sporten en slapen. Bij mij komt dan nog een chemokuur bij en de constante vermoeidheidsklachten. De bank in de huiskamer leert mij zeer goed kennen.

Na de chemokuur

Ik hoop dat na de chemokuur de vermoeidheid snel zal verdwijnen. Dat is helaas niet zo. Een kleine activiteit kan al tot een terugslag leiden. Met mijn fysiotherapeut probeer ik mijn conditie op te bouwen. En het irriteert mij als hij dan zegt dat ik alles stapje voor stapje moet doen. Rot op! Ik wil gewoon sporten en leven zoals voor de borstkanker. Ik wil met een snelheid van 500 kilometer leven en dingen niet morgen of over een week doen maar nu. Een jaar inhalen. Helaas kan dat niet.

Acceptatie

Mijn vermoeidheid accepteren, nee dat kan ik, een jaar na de chemo nog steeds niet. Professionals die mij daarin begeleiden zullen mij wel een tough cookie vinden. Oftewel een eigenwijze patiënt.  Ik leer nu om mijn tijd en energie in te delen. Keuzes maken, alleen dingen doen die ik leuk vind. Grenzen stellen en meer van die grappen. U merkt aan mijn schrijven dat ik dit echt moeilijk vind.

Vertrouwen

Heb ik vertrouwen dat het met de vermoeidheid beter zal gaan? Nou, ik wanhoop regelmatig. Maar zoals vast staat dat de zon elke dag opkomt en de golfjes in de zee de hele tijd heen en weer gaan, zo wil ik er op vertrouwen dat het goed komt.